Prawo | Informacje prawne » Prawo cywilne

Umowa o dzieło

Katarzyna.P — Fri, 14 May 2010 10:09:52 +0000

Umowa o dzieło (tak samo jak umowa zlecenie) jest uregulowana przez Kodeks Cywilny. Podmiotami umowy są zamawiający oraz wykonawca dzieła. Wykonawca zobowiązuje się do wykonania dzieła zgodnie ze sposobem i w terminie określonym w umowie.
Umowa o dzieło charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest ona umową rezultatu. Realizacja umowy zakończona jest konkretnym, a także sprawdzalnym rezultatem (np. zorganizowanie przyjęcia, napisanie książki). Może mieć także charakter niematerialny np. usługi doradcze.
Tak samo jak w umowie zlecania, umowa o dzieło może być wykonana przez osobę trzecią. W tym przypadku odpowiedzialność za niedotrzymanie warunków umowy, czy też złe wykonanie dzieła ponosi wykonawca.
Umowa o dzieło jest zawsze odpłatna. Wysokość wynagrodzenia można określić przez wskazanie podstawy do jego ustalenia. Ponadto, wynagrodzenie może być ryczałtowe lub kosztorysowe.

Umowa zlecenie a ubezpieczenie i podatek

Katarzyna.P — Fri, 14 May 2010 09:46:14 +0000

W umowie zlecenia pobiera się podatek dochodowy w wysokości 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów oraz składki potrącone przez płatnika na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe.
Zazwyczaj koszty uzyskania przychodów wynoszą 20% uzyskanego przychodu (najpierw pomniejsza się przychód o składki, a później odlicza się od tego 20%).
Jeśli zleceniobiorca korzysta z praw autorskich lub pokrewnych, koszty uzyskania przychodów mogą być podwyższone nawet do 50%.
Ponadto, gdy wykonujemy ale pracodawcy pracę (na podstawie umowy zlecenia) to wg ustawy uznani jesteśmy za pracownika i jesteśmy zobowiązani do opłacania składek od przychodów z umowy zlecenia. Jeśli umowa zlecenia jest zawarta między uczniami lub studentami, którzy nie ukończyli 26 roku życia to wtedy nie opłaca się składek.

Umowa zlecenie

Katarzyna.P — Fri, 14 May 2010 09:26:55 +0000

Art. 734-751 Kodeksu cywilnego reguluje prawa i obowiązki z tytułu umowy zlecenia. Artykuły te mówią, iż przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonych czynności dla dającego zlecenie (za ostateczny efekt nie jest odpowiedzialny).
Umowa zlecenie może mieć charakter odpłatny lub nie (w zależności od treści umowy). Jeśli obie strony nie określiły wysokości wynagrodzenia, zaleca się wypłacić wynagrodzenie odpowiednie do wykonanej pracy.
Jedną z podstawowych zasad, które różnią umowę zlecenie od umowy o pracę, jest możliwość wykonania zlecenia przez osobę trzecią – zastępcę.
Umowa zlecenie może być wypowiedziana w każdej chwili przez każdą ze stron. Jeśli umowę wypowiada zleceniodawca musi on zwrócić wszelkie koszty poniesione przez zleceniobiorcę. Jeśli umowę wypowiada (bez ważnego powodu) zleceniobiorca, on także musi zrekompensować poniesione szkody przez drugą stronę.

Cesja

Katarzyna.P — Thu, 06 May 2010 09:17:09 +0000

Umowa cesji polega na przeniesieniu prawa do wierzytelności z cedenta (wierzyciela) na osobę trzecią (cesjonariusza). Przyczynia się to do tego, że cesjonariusz nabywa wszystkie prawa (np. prawo do zabezpieczenia, odsetek), a także ryzyka związane z wierzytelnością.
Cesje wierzytelności regulują przepisy Kodeksu Cywilnego (w prawie polskim).
Przedmiotem cesji może być cała wierzytelność, a także jej część. Ponadto, umowa cesji może dotyczyć również wierzytelności przyszłych, które jeszcze nie powstały (stosowane do zabezpieczenia pożyczek lub kredytów).
Cesje zawierana są w życiu codziennym bardzo często zarówno przez przedsiębiorstwa, jak i osoby prywatne. Najczęściej spotykane są cesje polis ubezpieczeniowych na bank (zazwyczaj wtedy gdy np. kupujemy samochód lub nieruchomość i zaciągamy kredyt).

Hipoteka łączna

Katarzyna.P — Thu, 06 May 2010 08:56:32 +0000

Hipoteka łączna obciąża kilka nieruchomości w taki sposób, że wierzyciel może według swojego uznania żądać zaspokojenia się z dowolnej nieruchomości spośród obciążonych. Głównym celem takiej hipoteki jest ułatwienie oraz obniżenie kosztów ustanawiania zabezpieczenia pojedynczej wierzytelności na większą liczbę nieruchomości, które należą do jednej lub więcej osób. Ponadto, poprzez szerokie uprzywilejowanie interesów wierzyciela, hipoteka łączna pozwala uzyskać zabezpieczanie rzeczowe o wartości wielokrotnie przenoszącej wartość zabezpieczonej nieruchomości.
Hipoteka ta, może także powstać poprzez podział wcześniej obciążonej nieruchomości (obciążane są wtedy wszystkie nowo powstałe nieruchomości).
Oprócz tego, aby zabezpieczyć tą samą wierzytelność można (na drodze czynności prawnej) obciążyć więcej niż jedną nieruchomość – hipoteka łączna umowna.

Hipoteka

Katarzyna.P — Thu, 06 May 2010 08:34:24 +0000

Hipoteka jest ograniczonym prawem rzeczowym na nieruchomości, a także na wybranych prawach. Jej przedmiotem może być własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkaniowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, a także wierzytelność zabezpieczona hipoteką.
Wierzycielem hipotecznym jest uprawniony z tytułu hipoteki, a dłużnikiem hipotecznym jest właściciel nieruchomości obciążonej.
Hipoteka jest prawem akcesoryjnym, tzn. pozostaje ona w ścisłym związku z wierzytelnością, którą zabezpiecza. Jeżeli istnieje prawo główne (wierzytelność, którą zabezpiecza) to wtedy hipoteka może istnieć – nie może ona powstać bez wierzytelności.
Ponadto, przedmiotem hipoteki może być również użytkowanie wieczyste. Obejmuje ona wtedy budynki i urządzenia na użytkowanym terenie.

Użytkowanie

Katarzyna.P — Wed, 05 May 2010 13:43:40 +0000

Użytkowanie jest jednym z ograniczonych praw rzeczowych, które daje prawo do używania rzeczy oraz prawo do pobierania z niej pożytków. Poprzez to możemy korzystać z cudzej rzeczy w podobny sposób, lecz nie identyczny jak czyni to jego właściciel. Przedmiotem użytkowania może być rzecz ruchoma lub nieruchomość, a także prawo zbywalne.
Użytkowanie powstaje w drodze umowy stron stosując przy tym odpowiednio przepisy przeniesienia własności. Ponadto, w swojej treści jest prawie identyczne do instytucji dzierżawy. Z tą różnicą, że dzierżawa to stosunek czysto obligatoryjny, a użytkowanie jest skuteczne wobec osób trzecich (erga omnes). Uprawnienia i obowiązki w stosunku użytkowania są sztywne (zmiana tylko w ściśle określonym, niewielkim zakresie), a dzierżawa umożliwia dowolne kształtowanie uprawnień i obowiązków stron.

Testament allograficzny

Katarzyna.P — Wed, 05 May 2010 13:09:58 +0000

Testament allograficzny jest formą testamentu zwykłego (może go sporządzić każda osoba, która ma zdolność do testowania). Polega on na ustnym oświadczeniu ostatniej woli w obecności dwóch świadków oraz przewodniczącego lub sekretarza gminy czy kierownika urzędu stanu cywilnego. Następnie, oświadczenie to jest spisywane w protokole sporządzanym przez osobę urzędową (lub inną osobę) ręcznie lub na maszynie. Świadkiem testamentu allograficznego nie może być osoba, która: nie ma pełnej zdolności prawnej, jest niewidoma, głucha lub niema, nie może czytać i pisać, nie włada językiem, w którym sporządzony jest testament oraz jest skazana prawomocnie wyrokiem sądowym za fałszywe zeznania. Jeśli nie zostanie spełniony którykolwiek wymóg formalny spowoduje to nieważność testamentu. Testament allograficzny nie mogą (wg polskiego prawa) sporządzać osoby głuche i nieme.

Testament

Katarzyna.P — Wed, 05 May 2010 13:08:47 +0000

W Polsce sprawy związane ze sporządzaniem testamentów reguluje Kodeks cywilny. Sporządzanie testamentów jest czynnością prawną jednostronną i odwołalną. Spadkodawca (testator) rozrządza swoim majątkiem na wypadek śmierci.
Testament może sporządzić tylko jeden testator, a także w każdej chwili może odwołać zarówno cały testament, jak i jego poszczególne postanowienia. Według prawa polskiego, nieważność testamentu zachodzi gdy, oświadczenie woli nastąpiło: w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji, pod wpływem błędu, a także pod wpływem groźby.
Istnieją dwie kategorie testamentów: testamenty zwykłe i szczegółowe. Testamenty zwykłe mogą być sporządzone przez każdą osobę, która ma zdolność testowania. Testamenty szczególne, które są sporządzane z powodu pewnych okoliczności, w których sporządzenie testamentu zwykłego jest utrudnione (np. obawa rychłej śmierci).

Prawo cywilne - działy

Katarzyna.P — Wed, 05 May 2010 12:14:25 +0000

Podział prawa cywilnego wzorowany jest na systematyce pandektowej, która wywodzi się z prawa rzymskiego. Pomimo iż nie jest to podział poprawny z logicznego punktu widzenia (dokonano go bowiem według różnych kryteriów) to jednak w praktyce okazał się najskuteczniejszym podziałem.

Prawo cywilne dzieli się na: część ogólną (regulacja ogólnych zagadnień prawa cywilnego), prawo rzeczowe (odnoszące się do rzeczy), prawo zobowiązań (regulacja prawa majątkowego o charakterze względnym), prawo spadkowe (regulacja prawa do przejęcia majątku po zmarłym na inne podmioty prawa) oraz prawo rodzinne (regulacja stosunków praworodzinnych i majątkowych wewnątrz rodziny).

Z prawa cywilnego wyodrębniły się: prawo pracy, prawo własności intelektualnej i prawo handlowe, ale mimo to zachowały jednak wiele jego cech.