Prawo | Informacje prawne » prawo rodzinne

Konkubinat

Katarzyna.P — Mon, 07 Jun 2010 10:24:13 +0000

Zgodnie z Sądem Najwyższym, konkubinat pozbawiony jest wszelkiego legalnego węzła, a oznacza jedynie istnienie wspólnego pożycia, a mianowicie duchowej, fizycznej i ekonomicznej więzi, która łączy kobietę i mężczyznę.
Konkubinatem nie może być związek osób tej samej płci (są to związki partnerskie).
Kobietę w konkubinacie określa się jako konkubinę, a mężczyznę konkubinem lub konkubentem.
Polskie prawo nie reguluje konkubinatu (brak cech sformalizowania woli wzajemnego pożycia), warto więc zabezpieczyć swoje prawa w takim związku. Możliwe jest zawarcie umowy ze swoim partnerem, pod warunkiem zgodności z prawem i z zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, ani konkubina ani konkubent nie mają obowiązku opiekowania się sobą nawzajem, a także nie można nałożyć na nich obowiązku alimentacyjnego. Konkubinat właśnie tym się charakteryzuje, że każda osoba w tym związku może opuścić swojego partnera w każdej chwili.

Urlop macierzyński i wychowawczy

Katarzyna.P — Mon, 07 Jun 2010 09:55:30 +0000

Zgodnie z art. 177 KP pracodawca nie ma prawa wypowiedzieć i rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy. Jest to możliwe tylko w takim przypadku, gdy organizacja związkowa wyraziła na to zgodę oraz istnieją przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownicy.
Ponadto, po urlopie macierzyńskim pracownik ma uprawnienia do korzystania z urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat (tylko i wyłącznie, gdy pracownik jest zatrudniony co najmniej 6 miesięcy). Oprócz tego, pracodawca nie może także wypowiedzieć i rozwiązać umowę o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego do dnia zakończenia tego urlopu, a także obniżyć wymiaru czasu pracy (nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy).

Adopcja - zgoda na adopcję

Katarzyna.P — Mon, 07 Jun 2010 09:30:33 +0000

Zgodnie z kodeksem, zaadoptować można tylko osobę małoletnią (czyli taką, która nie ukończyła 18 lat).
Na adopcję, wyrazić zgodę musi: dziecko przysposabiane, małżonek osoby adoptującej, rodzice dziecka, które ma być przysposobione oraz opiekun prawny. Dziecko przysposabiane wyraża zgodę, gdy ukończyło 13 rok życia (chyba że, nie jest zdolne do wyrażania zgody). Jeśli adopcji dokonuje tylko jeden z małżonków, to wtedy konieczne jest zyskanie zgody drugiego małżonka (chyba, że małżonek nie posiada pełnej zdolności do czynności prawnych oraz porozumiewanie się z nim nie jest możliwe). Jeśli rodzice dziecka, które ma być adoptowane są pozbawieni władzy rodzicielskiej, są nieznani lub porozumiewanie się z nimi nie jest możliwe wtedy ich zgoda nie jest potrzebna. Rodzice dziecka adoptowanego, wyrażają zgodę na adopcje ich dziecka gdy posiadają władzę rodzicielską. W przypadku, gdy dziecko jest pod opieką opiekuna prawnego, wymagana jest jego zgoda na adopcję.

Adopcja - kto może adoptować?

Katarzyna.P — Mon, 07 Jun 2010 08:32:11 +0000

Adopcja (przysposobienie, usynowienie) polega na przyjęciu do rodziny osoby obcej, co powoduje powstanie stosunku podobnego do pokrewieństwa.
Zgodnie z art. 114 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego adopcji może dokonać każda osoba, która ma kwalifikacje osobiste (potwierdzające odpowiednie zachowanie wynikające z przysposobienia dziecka) oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych (osoba, która skończyła 18 lat i nie jest ubezwłasnowolniona całkowicie lub częściowo oraz kobieta, która po ukończeniu 16 lat wyszła za mąż).
Oprócz tego, kodeks rodzinny i opiekuńczy domaga się, aby różnica wieku pomiędzy adoptującym a adoptowanym była odpowiednia. Pomimo, iż nie ma dokładnie określonych granic wiekowych takiej różnicy to jednak powinna to być taka różnica wieku jak pomiędzy rodzicami w dziećmi. Lecz każda sprawa jest indywidualna i wymaga przede wszystkim uznania przez sąd.

Kuratela

Katarzyna.P — Fri, 21 May 2010 11:29:31 +0000

Kuratela jest jednym z podstawowych pojęć związanych z prawem rodzinnym. Jej głównym celem jest ochrona praw osób, które nie mogą prowadzić swoich spraw lub potrzebują pomocy przy ich prowadzeniu.
Kurator może wystąpić o stosowne wynagrodzenie za sprawowanie kurateli. Zazwyczaj jest ono pokrywane z majątku osoby, dla której został ustanowiony kurator. Z drugiej strony jeśli osoba nie posiada majątku wtedy wynagrodzenie pokrywa ta osoba, która zażądała ustanowienia kuratora.
Kuratela najczęściej jest ustanawiana dla dziecka poczętego (jeszcze nienarodzonego), dla osoby ułomnej, a także dla osoby, która nie może prowadzić swoich praw z powodu nieobecności. Ponadto, istnieją także kuratele dla osób ubezwłasnowolnionych częściowo oraz dla osób prawnych, które nie mogą prowadzić swoich spraw z braku organów upoważnionych do jej reprezentowania.

Małżeństwo w prawie polskim

Katarzyna.P — Fri, 21 May 2010 10:36:03 +0000

Małżeństwo w polskim prawie określa się jako trwały związek mężczyzny i kobiety powstały poprzez złożenie zgodnego oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński. Małżeństwo to dwustronna czynność prawna zbliżona do kategorii umów.
Podstawowymi zasadami małżeństwa są: zasada monogamii, świeckości, trwałości i równości. Monogamia to związek jednej kobiety z jednym mężczyzną (przeciwieństwo bigamia). Zasada świeckości (sekularyzacji) polega na braku integracji religii z publicznymi sprawami społeczeństwa (przeciwieństwo teokracja). Zasada trwałości mówi, iż małżeństwo powinno łączyć małżonków przez całe życie i powinno być związkiem dozgonnym. Z drugiej strony, gdy małżeństwo będzie związkiem martwym może być rozwiązane przez rozwód. Na koniec zasada równości, polega ona na całkowitej równości warunków życia i praw małżonków.

Alimenty

Katarzyna.P — Fri, 21 May 2010 10:00:49 +0000

Podstawą prawną regulującą zakres i zasady świadczeń alimentacyjnych jest Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. “Kodeks rodzinny i opiekuńczy” oraz jej kolejne nowelizacje.
Alimenty są regularnym, obligatoryjnym świadczeniem na rzecz osób fizycznych, do których zobowiązane są inne osoby fizyczne. Świadczenie ma najczęściej formę pieniężną, lecz prawo polskie dopuszcza także formę niepieniężną.
Obowiązek alimentacyjny może wynikać z pokrewieństwa, powinowactwa lub małżeństwa. Wysokość alimentów nie jest dokładnie określona w prawie polskim. Przepisy są dość ogólnikowe i zazwyczaj dużą role odgrywa zdanie sędziego.
Oprócz tego, prawo przewiduje wiele ułatwień w uzyskaniu alimentów (jeśli zobowiązany odmawia ich płacenia). W tym przypadku, data przyznania alimentów i ich wysokości zależy od zachowania uprawnionego do alimentów.

Separacja a rozwód

Justyna — Fri, 07 May 2010 12:19:20 +0000

Zasadniczą różnicą pomiędzy separacją a rozwodem jest to, że po orzeczeniu rozwodu można zawrzeć ponownie związek małżeński, a po separacji nie. Separację natomiast można znieść i przywrócić „stare” małżeństwo.
Po rozwodzie można wrócić do swojego poprzedniego nazwiska, a po orzeczeniu separacji nie.
Okres płacenia drugiemu małżonkowi alimentów po rozwodzie jest ograniczony w pewnych przypadkach do 5 lat. Przy separacji nie ma ograniczenia.
Po separacji małżonkowie zawsze obowiązani są do wzajemnej pomocy, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Natomiast po orzeczeniu rozwodu na małżonkach nigdy nie ciąży taki obowiązek. Należy jednak zauważyć, że w praktyce trudno byłoby dochodzić sądownie pomocy od drugiego małżonka, gdyż pojęcie „względy słuszności” jest bardzo niejasne.